Bahala na si Batman

Isang common na kasabihan ng mga tao ngayon, lalo na kapag hindi na nila alam ang kanilang gagawin o kung aasa na lang sa pagkakataon. Sa tuwing tayo ay may mga pagsusulit, at hindi tayo nakapag-aral, “bahala na” ang ating naririnig. Kapag tayo’y sumusuko na at napapagod sa ating mga ginagawa, ang pariralang “bahala na” ay muli nating maririnig. Nakatanim na ito sa ating mga isipan, kung kaya’t naging pang-araw-araw na salawikain na natin ito.

Pero naisip ba ninyo kung bakit si Batman na lang palagi? Bakit hindi puwedeng si Superman? Si Spiderman? O si Wonder Woman? O di kaya si Ironman?

O di kaya locally. Bakit hindi, "Bahala na si Panday", o di kaya, "Bahala na si Darna"?

Siguro kung may totoong "Batman", magtataka ‘yon ng husto. Malamang ‘yan ay magtatanong ng ganito:

“BAKIT AKO NA LANG PALAGI? ANO BA ANG KINALAMAN KO DIYAN SA MGA PROBLEMA NINYO? BAKIT LAGI NA LANG AKO?”

Pero ang totoo, ang “Bahala na si Batman,” ay ibang paraan ng pagsabi na, “Ang Diyos na ang bahala.” Ang “bahala na” ay isang parirala na madalas nating marinig lalo na sa mga estudyante, tulad ko. Sa tuwing tinatamad na tayong mag-aral at gawin ang ating mga proyekto, at mga takdang-aralin, itong parirala ang lagi nating tugon. Kadalasan, kusa na itong lumalabas sa ating mga bibig kapag sa tingin natin ay sapat na ang ating nagawa. Ngunit ang hindi natin namamalayan, ito ay isang negatibong kaugalian na ating kinasasanayan.

Hindi ko sinasabi na isang masamang bagay ang pagtitiwala natin sa Diyos. Ngunit sa pagsabi ng “bahala na” ipinapakita natin na tayo ay nagpapaunlak sa ating sarili na gawin lamang ang kung ano ang kinakailangan at umasa na lamang sa hangad ng Diyos. Ipinapakita natin na tayo’y madaling sumuko, pinaghihinaan ng loob at wala ng pag-asa. Dito, natututo tayong maging tamad at pabaya sa ating pag-aaral. Nawawala na ang ating pangganyak na magsumikap para sa karagdagan. Iniisip na lamang natin na ang ating mga ginagawa ay lihis sa ating mga kamay.

 

Ngunit bago natin ipahayag ang salitang “bahala na” bakit hindi muna nating subukin tanungin ang ating sarili kung iyon na nga ba ang pinakamahusay na ating magagawa, o kung wala na ba talagang ibang pwedeng gawin na ikabubuti nito.


Wala tayong patutunguhan sa salitang "bahala na." Kaya kung hinahangad nating maging matagumpay sa hinaharap, gawin natin ang pariralang "bahala na" ang huling salita na ating isusumbat.

WALA LANG: Ano Ba Talaga Ang Ibig Sabihin?

Ano nga ba talaga ang ibig sabihin ng "wala lang"?

Wala raw pero obvious naman. Dine-deny, pero totoo naman. It comes out natural. Intentions nito ay maganda naman daw.

Pero bakit "wala lang" ang sinasabi kahit meron naman talaga? Nahihiya? Natotorpe? Natatakot? Nakalimutan? Nagpapahabol? Nagpapakipot?

Wala lang, ngunit merong laman. Ambiguous, vague, malabo, mahirap maintindihan. Pero kung ikaw ang magsasabi ng "wala lang" sa kausap mo, ano ang ibig mong sabihin? Nakangiti, nakasimangot, kahit sa ano pa mang paraan, ang "wala lang" ay nagpapahiwatig ng kagustuhang may makasama, makausap, makapiling. Ano nga ba talaga? Wala lang. Wala.

"Would you rather confess your love and get hurt or would you keep it by yourself and continue to love but still get hurt?"

'Pag sinabi mo na mahal mo ang isang tao at pagkatapos, ikaw ay nasaktan, masarap ba ang feeling? O mas masarap ang magmahal na lang sa kalayuan at hindi maipagtapat ang nararamdaman? Parehong masakit. Parehong masarap. Pero kung titimbangin, ano nga ba ang mas masakit? You confessed, got rejected, got hurt. But the pain will go away, at least, nasabi mo. No regrets daw.

You decided not to tell, you will love her/him, but you will see her/him love another person and you get hurt. At least, mahal mo, kahit masakit, masaya naman siya. So, ano sa dalawa ang mas masakit? Wala. Masakit ang hindi magmahal. So, wala sa dalawa. Wala.

"What would be the greatest lie in the world?"

Sabi ng iba, destiny happens. Fate interferes. Liars. Believing that fate or destiny is controlling your life is a great big lie. It does not control us, we control it. It is us who decide what to do, what not to do. If someone falls in love, you are never meant for each other, unless you make it happen. Unless you decide to be destined with each other. Eh, pano kung namatay yung minamahal mo o nawala siya sa buhay mo? Still, it is in the person to decide whether to accept his loss or not. Doon sa naiwan na tao nakasalalay kung habang buhay ba siyang magkukulong sa pait at sakit. Choice niya yun. 'Ika nga: the man is the weaver of his soul. So ano ang sasabihin mo kapag nag-break kayo ng syota mo? Just say, "We decide we were never meant for each other."

Now, folks, this is the summary of this crappy piece of work:

"How will you know that you have fallen in love?"

Sa una, wala lang talaga. You deny na meron talaga. And when you get hurt, kasi meron siyang iba or you are afraid, kasi baka layuan ka, aba teka, pag-ibig na nga ba? That's the time you decide, kung in love ka na ba or hindi pa.

Nose-bleed si Ma'am

Sa isang private school.

At dahil nga private school, ingles ang karaniwang ginagamit ng mga estudyante sa kanilang pagsasalita. Saktong Filipino time ng klase. Pumasok ang gurong may suot na salamin sa mata.  Naabutan niyang nagchi-chismisan ang mga estudyante sa wikang ingles. Naasiwa ang guro sa kanyang mga narinig.

“Magsitahimik ang lahat!” seryoso ang pagkakawika nito at nagsibalikan sa kanya-kanyang upuan ang mga estudyante.  “Dahil Filipino ang aking asignatura, wala ni isa man sa inyo ang magsasalita ng ibang wika, maliwanag?” istriktang wika pa nito.

Tahimik ang lahat sa loob ng room. Hindi nagkikibuan. Ngunit biglang tumayo ang isang estudyante na halatang sa tingin pa lang ay may angking talino na. Nagsalita ito.

“Ang mga namutawi sa inyong mga labi ay mataman ko pong iimbak sa sulok ng aking balintataw, sa kaibuturan ng aking puso, gugunam-gunamin, aariing salik ng aba at payak kong kabatiran. Tatalikdan ang matatayog at palalong banyagang wika, manapay kakalingian, bibigkasin at sakdal timyas na sasambitin ng aking sangkalooban.”

Nagkatinginan sa isa’t isa ang bawat estudyante dahil namangha ang mga ito sa kanilang bagong kaklase. Gumuhit sa mukha nila ang ngiti.

Tapos na itong magsalita pero nanatili pa ring nakabuka ang bibig ng guro. Walang lumalabas na salita mula rito. Nose-bleed. Nagmistulang talon ang ilong nito sa malakas na pag-agos ng mapupulang dugo. Nagtawanan at nagpalakpakan ang buong klase sa loob ng classroom na iyon.

“SILENCE!” Galit na galit ang guro. Halatang napahiya siya kaya nakalimutan niyang magsalita ng wikang kailanman hindi niya pinahihintulutan sa kanyang asignatura. Ang wikang English.

Isa na sa mga bagay na hindi maaalis sa atin ay ang English. Ang english na simula noong tumapak ako sa eskwelahan ay ito na ang naituro sa akin. Mula sa mga simpleng pakikipagsalita gaya ng “Good Morning teacher, good morning classmates, how are you today?” At ang walang kamatayang, “Today is Tuesday, September 16, 2000.” Tapos niyan ay lilingon kami agad-agad sa langit sa labas at sabay-sabay kami magsasalita ng, “Today is sunny day”. Minsan, kapag hindi ko alam kung ano’ng weather, lip talk na lang ako.

Tapos, hayon unti-unti nang naglinaw ang mga mata ko sa english. Gaya ng mga subject, ang Science, Math, English, ay nasa salitang ingles. Mga subjects na kailangan pa ng mabuting comprehension, para mas maintindihan ang lesson. So, when I enter high school, hayon na. Nangangapa na. Subjects like Math, Science, English, kung saan mga subjects na majoring pa, isama mo pa ang Mapeh, Values, in contrast sa mga subjects na Araling Panlipunan, Filipino. Hayon, iyon lang ang subject na naituturo sa Filipino.

Minsan, ginagamit din ang ingles sa mga formal (daw) na mga transaction just like an interview, o approaching a higher people. Why simply because sa paningin ng ibang tao na ang taong marunong mag-ingles ay isang taong may mataas na antas na pag-iisip kahit na “Good Morning” lang naman din. Gaya ko, aminado akong naimpluwensiyahan ako ng lengwaheng ito, pero, kailangan eh. Ano magagawa ko? Naalala ko pa nga noong una sa aming debate session (trip lang ng aming teacher), nagsalita ako at fortunately nairaos ko naman na may panlilibak. “I GATE IT!” - I get it! Iyon lang naman ang aking nasabi.

Minsan pa rin, nalilito ako kung paano i-pronounce ang salitang ito--poem. May nagsabi na “poym”, meron din namang, “pom”. Actually hindi ko alam, kaya nga minsan ay natatakot akong magsalita kasi alam mo na ang ibang tao, masyadong particular sa “PRO-noun-CIATION”. Minsan din may mga words na mali pala ang interpretation. Gaya ng ‘siphon’. Inakala kong sipon ito, iyong sakit. Pero sa maniwala kayo't sa hindi, simple lang ang meaning nito. In short, straw. Iyong bent straw.

Marami talaga ang naimpluwenisyahan ang lenggwaheng ito na dala sa atin nina “Hey, Joe!” Oo, sa totoo lang, naimpluwensiyahan talaga tayo, at na-adopt din naman natin. Sabihin man nating we have already our independence, pero talaga nga bang malaya na tayo? O slave pa rin sa impluwenisya nina Joe?

Pero wala tayong magagawa. Ito ang call of nature. Kailangan makipagsabayan. Buti na lang ay kahit papaano ay nakakaintindi ako ng english. Iyong mga simple lang, hindi ko kaya noong mga dibdibang english. Minsan noong nanood ako ng DVD (iyong pirated kasi may subtitles para mas maintindihan) ay bigla akong nalito. Sabi ng bida, “Dude, get off from the plane.” Subtitles, “This is me?” Ano daw?

Pero magpagayunpaman, naniniwala akong malaki din ang ambag ng salitang ito sa pamumuhay ng tao sa buong mundo kasi it’s the universal language. Ang swerte ng mga kano at hindi na nila kailangan pang mag-aral ng bisaya, waray, ilonggo, ilocano, para lang maintindihan natin sila.

On the other side. Hindi naman ako naniniwala na kapag hindi ka marunong mag-ingles ay hindi ka na matalino, same as hindi naman lahat ng marunong mag-ingles ay matatalino rin. Sabi nga ng math teacher ko, “wala akong paki-alam kung ang pronunciation ko ay ‘ay-see-krayam’ - Ice Cream.” Tama! Hindi ka mamatay kung mali ang bigkas mo. Hindi ka rin ipapakulong kung hindi mo nasunod ang rule ng grammar. Ang buhay ay hindi palaliman ng english, kundi palaliman ng nalalaman.

“Why are you laughing? Am I wrong gramming?”

Sa Kapangyarihan ng Copy-Paste Project

Sa pagsulong ng teknolohiya ay kaalinsabay ng kaunlaran at ekonomiya. Kinalawang na ang mga makinilya at pinalitan ng mga makabagong kagamitan tulad ng laptop at desktop computers.

Ang mga binubukbok na mga libro ay wala na ring silbi dahil nandyan naman na daw ang internet. Hindi na kailangan magkandaduling sa paghahanap sa mga estante ng libro at mga pahina para makita ang hinahanap mo. Nandyan na kasi si Yahoo! at kaibigang Google. Mas pinapadali ang buhay ng mga estudyante, nagpapanggap na estudyante at mga propesyonal.

Sa eskwelahan hindi lang isa o dalawang project o assignment ang bubunuin mo para makakuha ng magandang grado. Ito ang madalas na reklamo ng mga nag-aaral lalo na ang mga nasa kolehiyo.

Meron major at minor na nagpapaka-major subjects. Pinapagawa ka ng research paper, term paper, essay o mga report. Wag mag-alala. Dahil prenteng maupo ka na lang at humarap sa computer. Puwera na lang sa mga book at movie reviews na kailangan ng opinyon mo o di kaya ay mga essay. Buksan ang koneksyon sa internet wala pang kapawis-pawis ay may ipapasa ka na para bukas. Bubuksan ang Microsoft Word. Copy. Paste. Print.

Mas madami ka ng oras para sa facebook i-check ang iyong mga tanim o ang pinapatakbo mong City. Sumulyap sa mga profile ng iyong crush o mga larawan ng mga kaibigan. O kaya naman ay mas marami ka ng oras para sa pustahan nyo sa online games mas nag-iinit ka pa nga sa pagpatay at mas matalas pa ang mata mo sa paghahanap ng kalaban kaysa sa kakatapos mo lang na project.

Pagpasok mo pare-pareho kayo ng gawa ng mga kaklase mo magtataka ka pa ba pareho kayong kumuha sa internet nagkakaiba lang sa font size, font style, disenyo, larawan kung colored at siyempre sa pangalan na nakalagay sa submitted by.

Impokrita ako kung sasabihin kong hindi ko ginawa yun. Hindi lang isang beses o dalawa kundi madami na dahil din sa katamaran at sa pagkakaroon ng mas mabigat na prayoridad sa ibang subjects.

Sino ba naman ang magbabasa noon o binabasa ba talaga ng professor ang pinasa mo? Okey na ito makapagpasa lang. Ganyan ang linya ko din dati na malamang naging linya niyo na rin.

Nagbago ito ng maranasan kong ihagis ng isang professor ang gawa namin lahat. Ibinalik sa amin ng may kulay pulang panulat. Naglitanya siya na maaari kaming kasuhan ng plagiarism sa ginawa namin. At kung gagamitan daw ito ng software, oo may software na maaaring makakita kung alin ang original at sa kinopya lang ay tiyak na mga ilan lang ang mga salitang original dito. Iba ang inaral sa binasa, iba ang inaral sa isinapuso at mas lalong iba ang isinapuso sa tinatak sa utak.

May nagbabasa ng wala din ang aral na naiwan. May inaral ng hindi isinapuso ang binasa. May isinapuso ang pagbabasa pero walang iniwang tatak sa utak kaya madali ding makakalimutan.

Maaaring may mga nagpapagawa ng project ng akala mo wala lang, walang kinalaman sa subject o walang kinalaman sa buhay mo o sa kursong kinukuha mo pero hindi lahat. May mga project na kahit walang kinalaman sa subject ay gusto lang ituro ng propesor na maging kritikal.

Matutunang mag-analisa. Matutunang magsuri. Matutunang magbuo ng mga salita, pangungusap at nga sariling likha mula sa pinagkunan. Dahil ito ang magiging bala mo sa tunay na mundo. Tandaan mo ang Google ay hindi kasing kahulugan ng research o thesis. Ngayon kung makakuha ka man ng mataas na grado sa pinasa mo pero copy-paste lang ano ang silbi kung wala ka ring natutunan?

Repost! From Saranggola Blog Awards

Para sa mga Bloggers na Lumalahok sa mga Patimpalak

Nakatanggap ako ng email galing sa isang kaibigan tungkol sa patimpalak sa pagsulat ng "inspirational stories" ng PSICOM para sa buwan ng Marso. Kilala natin ang PSICOM sa kanilang mga aklat na SOPAS at True Philippine Ghost Stories. Ang mainit na pinag-uusapan ay ang kanilang Paraan / Patakaran sa Pagsali:

15. Deadline for submission of entries through e-mail will be on the eve of March 31, 2012. All entries will become the property of PSICOM Publishing Inc. and may be used for future publications.

16. All non-winning entries that will be published in future publications will have a compensation of P 700 cash. Payment will be given after publication.

Bilang tagapamahala ng Saranggola Blog Awards (SBA); munting patimpalak para sa mga blogger sa Pagsulat ng Tula, Maikling Kwento at Kwentong Pambata; nais kong ipahayag ang aking saloobin.

1. Bagamat natutuwa ako at mayroong lugar o "venue" ang mga blogger at baguhang manunulat sa tulong ng PSICOM, hindi naman ako sang-ayon na ang lahat ng mga likha ng mga manunulat; nagwagi man o hindi ay magiging pag-aari na ng PSICOM.

2. Hindi rin nakasaad kung may royalty kung sakaling ilalathala muli ang mga aklat. Sa karanasan ng ilang kakilala ko, walang royalty na nakuha nang maisama ang kanilang akda sa ilan nilang nailimbag na mga aklat. Mayroon pa ngang isang blogger na hindi nasabihan na ang kanyang pinadalang kwento ay nailimbag na.

3. Sadyang may mga manunulat na nais lamang nila na mailathala ang kanilang mga likha at hindi humihingi ng kabayaraan. Gayunman, bilang kabahagi at sumusuporta sa samahan ng mga manunulat at manlilimbag, nakikiusap ako sa PSICOM na mas lawakan ang suporta at mas maging magalang pa sa karapatan ng mga manunulat.

4. Sa mga manunulat at mga bloggers; basahing mabuti at unawain ang mga patakaran ng mga patimpalak upang maingatan ang ating karapatan. 

5. Kung ito ang patakaran ng PSICOM o ng iba pang may mga patimpalak,  wala naman talaga tayong magagawa para baguhin ito, maaaring sabihin na hindi naman tayo pinipilit na sumali dahil malinaw ang patakarang ito at hindi nila itinago. Ang sa akin lang, kung patuloy na tatangkilin ang ganitong sistema ng patimpalak, hindi ito mababago at hindi natin maiaangat ang ating karapatan.

6.  Bakit natin sila hahayaang kumita gamit ang ating talino at pagkamalikhain? Maaari tayong kumita gamit ang ating blog, marami ring publishing house na pwede nating lapitan at maaari rin na tayo ang magpalimbag ng sarili nating aklat.

7. Ang Saranggola Blog Awards ay patuloy na susuporta at gagalang sa karapatang-ari ng mga bloggers at manunulat. Kasama sa pagsuporta nito ang pangangalaga sa kalayaan ng mga manunulat na ipahayag ang kanilang saloobin sakaling nayuyurakan ang kanilang karapatan.

Ang blog ay nagbigay kalayaan, nag-angat ng galing at kumilala sa mga manunulat na marami ay hindi pinansin ng ilang mga publisher/publishing company, kaya nga marapat na alagaan at panatilihin nating buhay ang ating boses sa platform na ito.

Credit to: Bernard Umali

No Smoking!

Government Warning:

"Cigarette smoking is dangerous to your health."

This statement tells that the end product of smoking is killing. And it is the cause of having a cancer. People died just because of smoking. Even though you're not using cigarette, you are also affected caused by secondhand smoking. You are wasting your money for those tobacco consumption. So addicted. 

Nicotine is the drug in tobacco that causes addiction.

-World Health Organisation (WHO)

Even you have no enough money, but still you have a budget to buy cigarettes. You gain nothing but your health get unlimited diseases. So, to those who are not yet testing tobacco, don't attempt to try because once you start it, you can't stop it!

Kababalaghan sa Aming Simbahan

Bata pa lang ako, paulit-ilit ko ng naririnig ang tungkol sa kababalaghang nangyayari sa simbahan namin. Marami ng pastor ang dumaan sa amin na naeksperyensiya ng mga ganitong bagay at pare-pareho lang ang naririnig kong kuwento mula sa kanila.

Isang gabi, mahimbing daw ang tulog ng pastor sa parsonage nang magising siya ng isang ingay na nagmumula sa loob ng simbahan. Bumangon siya para alamin kung ano ang ingay na iyon. Mula sa maliit na butas ng bintana ng simbahan, sinilip niya doon kung ano ang nasa loob nito.

Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita. Isang lalaki na walang ulo ang naglalakad pababa sa hagdan ng altar habang hila-hila nito ang kadenang nakagapos sa paa.

Ikinuwento niya ito sa presidente ng aming simbahan kinaumagahan. Ngunit hindi ito naniwala sa kanyang sinabi. Baka guni-guni lang daw niya iyon.

Nakaranas rin ang isa pang bago naming pastor sa unang gabi niya sa simbahan. Pasado alas-diyes na raw. Naghahanda na siya para matulog nang biglang may kung ano’ng bagay ang napakalakas na humampas sa pintuan ng parsonage. Kumabog ng husto ang dibdib niya. Nag-umpisang namuo ang takot sa puso niya. Wala siyang balak na buksan ito kung sino man ang nasa labas.

Naghihintay siyang hahampas ulit ito ngunit hindi na naulit. Pinabayan na lamang niya iyon at humiga na lang. Nandoon pa rin ang pagkabahala niya.

Nakatulog na sana siya ng magising siya ng mahinang katok mula sa pintuan. Bumangon siya para buksan ito ngunit nagdalawang-isip siya.

“Sino ‘yan?” tanong na lamang niya.

Ngunit walang sumasagot.

Muling kumatok na naman. At doon na siya nagdesisyong buksan na lang ito.

Guide me, Lord! Sabi ng isip niya.

Pagbukas niya ng pinto, wala siyang nadatnang tao. Pero napasigaw siya nang may humagis sa harapan niya ng isang duguang bibliya. Sa matinding takot, isinara niya kaagad ang pinto at ini-lock ito.

Ikinuwento niya ito kinabukasan sa amin pagkatapos naming magpraktis ng choir. Kasama ko ang mga young people at ibang miyembro ng simbhan namin. Doon ko na rin unang narinig ang tungkol sa nakita ng dati naming pastor. ‘Yong pugot na humihila ng kadena.

Hindi lang ang mga pastor namin ang nakakaranas ng ganitong mga kababalaghan dahil minsan ang kapwa ko young people na si June (hindi tunay na pangalan) ay natulog sa parsonage. Wala noon ang pastor namin, umuwi sa kanila. Nakahiga si June sa kama ng isa sa kuwarto ng parsonage. Sumigaw siya ng sumigaw ng biglang gumalaw ang hinihigaan niya. Parang nilalaro siya nito.

Matagal daw iyon bago huminto. At dali-dali siyang lumabas sa parsonage at umuwi sa bahay nila. Hindi na siya doon natulog sa parsonage.

Doon na ako naniwala sa mga kuwento ng mga pastor at ng mga kaibigan ko na nakaranas na rin nang mismo ay maranasan ko na rin ang totoong nangyayari.

May camp noon sa simbahan namin. Nang gabing iyon ay nagme-meeting kaming mga officers nang makarinig kami ng kung ano’ng ingay na nagmumula sa CR. Binaliwala lang iyon ng mga kasama ko. Ngunit dahil sa pagtataka, pinuntahan ko ang CR ng mag-isa. Nakasara ito. Kinatok ko kung may tao, pero walang sumasagot.

Tinulak ko ang pinto ngunit hindi mabuksan, naka-lock yata.

Naghanap ako ng butas na puwedeng masilipan ay may nakita ako. Sinilip ko ‘yon. Biglang nanginig ang buo long katawan. Napakalakas ng kabog ng dibdib ko. Ang bilis ng panginginig ng mga tuhod ko. Hindi ko magawang sumigaw  dahil hindi ko magalaw ang bibig ko. Nabalot ng lamig ang buo kong katawan.

Pagkasilip ko nakita kong sumilip rin sa akin ang babaeng duguan.

Napag-usap na rin nab aka hindi pa nabindensyonan ang parsonage naming kaya kung anu-ano ang mga nagpapakita.

Imbitasyon Mula sa Saranggola Blog Awards

12.9.11 

Binuksan ko ang Yahoo! Mail ko. Hindi ko inaaasahan na 'yong isang mensahe na pinadala sa akin ay mula sa Saranggola Blog Awards. Yahoo! Nanalo 'yong entry ko sa kategoryang Blog(freestyle) na "Ang Luma Kong Laruan." Ang saya-saya ng pakiramdam ko. INBITASYON? Iniimbitahan ako ng SBA na dumalo sa araw ng awarding--sa Desyembre 17, 2011 sa Sabado, ala-6 ng gabi . Ito ang kauna-unahang pangyayari na nanalo ako sa isang writing contest nationwide. Laking pasasalamat ko sa Diyos. Ito 'yong regalo na natanggap ko ngayong pasko mula sa Kanya.

Pero ang malungkot lang ay hindi ako makakapunta sa nasabing araw na iyon dahil hindi ko kabisado ang Manila. At isa pa, wala akong kasama na pupunta doon. Nakakalungkot dahil hindi ko personal na makukuha ang award na para sa akin, hindi ako makakaakyat sa kanilang entablado sa harap ng maraming desenting tao. Taga-probinsya kasi ako. CAPIZ--proud to be.

Nag-email ako sa Saranggola Blog Awards tungkol sa problema kong ito at agad naman nila sinagot ang aking email,

"Okay pwede ka bang magrecord ng speech not more than 1 minute. Para yun ang ipapakita namin during the awarding. Ipapadala ko na lang ang prize sa’yo. Paki-send din kung san puwede ipa-LBC."

OM…mas maganda pa rin kung makakadalo ako. Gusto kong maranasan ito sa tanang ng buhay ko. Ika nga, Once a year lang ito kung ganapin.

The Month Of August

• is the 8th month of the year.
• one of 7 months having 31 days.
• originally named ‘Sextilis’ meaning the 6th month before January and February were added to the original 10-month calendar.
• named after the Roman Emperor Augustus, a nephew of Julius Ceasar.
• originally had only 30 days but was lengthened to 31 as the Roman Senate thought it should equal Julius’ month (July) as they are both superior. Hence, August breaks the chain of alternating 30 and 31 days (except February) in the Julian Calendar.
• August and February start on the same day in leap years while in ordinary years, August starts on the day of the week like no other months do.
• the extra day that was added to August was taken from February which then had 29 days in common years and 30 in leap years. This was done to adjust and fill the importance of August.
• people born on this month fall under the signs of Leo and Virgo.
• birthstone is Peridot.
• birth flower is Poppy.
• August is the month when the Perseids meteor shower occurs.
• Ushers the ‘BER’ months.
• Famous birthday celebrants of this month include US President Barrack Obama, King of Pop Michael Jackson, Queen Elizabeth (the mother), Astronaut Neil Armstrong, Mother Teresa, NBA Star Kobe Bryant, Wrestling Superstar Hulk Hogan, Novelist Danielle Steel, Pop Icon Madonna, Actors Ben Affleck and Richard Gere, Jonas Brothers’ Joe and Harry Potter’s Rupert Grint.
• At ang pinakahuli, kung hindi dahil sa buwan na ito, hindi nagsimula ang blog kong ito.